Sprzedaż drewna odbywała się niegdyś w tartakach. Osiemnasty wiek widział rozkwit przemysłu drewnianego, który był jedną z pośrednich przyczyn rozkwitu przemysłowego Europy od końca osiemnastego wieku, a rewolucji przemysłowej w dziewiętnastym wieku. Sprzedaż drewna odbywająca się pomiędzy krajami odbywała się na masową skalę. Potężnym eksporterem drewna była podówczas Wielka Brytania i Skandynawia – kraje wyspiarskie które dysponowały nieograniczonymi wydawałoby się przestrzeniami zalesionych regionów. Drewno egzotyczne sprowadzane zaś było z Maroka, Majorki oraz Polinezji Francuskiej. Francuzi przodowali w imporcie surowca jakim jest drewno egzotyczne, a to ze względu – prawdopodobnie – na wyczucie smaku Francuzów oraz ich wyczulenie i wrażliwość na piękno i estetykę. To Francuzi, jakby nie było, dbali o estetykę na salonach europejskich w owych odległych czasach. Surowcem, który (sprzedaż drewna) niepomiernie przysłużył się do wzrostu gospodarczego całej Europy oraz wzrostu imperialnej potęgi stanów zjednoczonych była tarcica, w szczególności tarcica dębowa, która produkowana była w Niemczech, a następnie drogą morską lub rzeczną eksportowana do krajów docelowych – czy to europejskich, USA czy też do kolonii wybranych imperiów europejskich. Tarcica dębowa otrzymywana była w tartakach i sprzedawana po bardzo korzystnych cenach – coraz więcej uczestników życia przemysłowego mogło używać tarcicy jako materiału do wyrobu małych, lekkich mebli – życie było wtedy na etapie wchodzenia w okres przyspieszenia – wszystko miało być lżejsze, szybsze, mniej trwałe, ulotne. Tarcica dębowa była tym materiałem, który pozwalał tworzyć lżejsze, mniej wytrzymałe meble – ich zaletą było jednak to, iż były dostępne dla wszystkich. Drewno egzotyczne zaś było w osiemnastym i dziewiętnastym wieku przeznaczone do wyposażania bogatych salonów – stanowiło materiał na podłogi, meble, biurka, ławki. Do dziś ten niepowtarzalnie wykonane meble zachwycają nas w galeriach, muzeach i w pałacach przeznaczonych na widok publiczny. Tarcica dębowa i drewno egzotyczne były więc dwoma skrajnie różnymi, przeciwstawnymi rodzajami towarów, które osiemnasty i dziewiętnasty wiek uczyniły czasem rewolucji dobrobytu. Do dziś tarcica dębowa i drewno egzotyczne dominują w przemyśle sprzedaży drewna, różnica jednak pomiędzy czasami dawnymi a dzisiejszymi jest zasadnicza – wtedy stopień zalesienia był ponad trzykrotnie większy niż jest teraz.